Laat ik eerlijk zijn: ik had een hekel aan school. Een verschrikkelijke hekel. Ik moest de hele dag van alles, en hoe meer ze aan me probeerden te sleutelen, hoe hoger de muur werd die ik om me heen bouwde. Ik was de leerling die je als leraar liever niet in je klas had.
Totdat één leraar me na de les vroeg om even te blijven. Ik dacht: prima, eens kijken wat die wil. Hij ging rustig zitten en vroeg: “Waar ben je mee bezig, man? Je bent slim, je bent bespraakt, je hebt zoveel in je. Maar het komt er niet uit. Wat is er aan de hand? Want het ligt niet aan jou.”
Het ligt niet aan jou.
Ik had altijd gevoeld dat het juist wél aan mij lag. Die ene zin was de opening. Voor het eerst vertelde ik wat er speelde: thuis, in mijn hoofd, en hoe mislukt ik me voelde omdat ik ver onder mijn kunnen presteerde.
Die leraar deed niets bijzonders. Hij nam me serieus. Hij gaf me aandacht en positieve stimulans, en het voelde oprecht. Hij keek niet naar mijn gedrag, maar naar wat erachter zat. Bij hem deed ik gewoon mee. Hij gaf een vak waar ik wél om gaf.
Nu ik zelf trainer ben, snap ik ook de andere kant. Orde en structuur in de klas zijn nodig. Een onrustige klas is voor niemand goed: niet voor de leraar, niet voor de leerlingen die wél willen leren, en eerlijk gezegd ook niet voor de leerling die dwarsligt.
Die leraar had geen training. Hij voelde het aan. Wij leren leraren om dat bewust te doen, zodat het niet afhangt van toeval.